یک سـبد تــرانه

یک سبد ترانه

نوروز مبارک باد

http://marshal-modern.ir/Archive/5234.aspx

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1387 ساعت 13:10 |

MERRY CHRISTMAS

============ ========= ======

MY WISH FOR YOU IN NEW YEAR ....

-Where there is pain, I wish you peace and mercy.

-Where there is self-doubting, I wish you a renewed

confidence in your ability to work through it.

-Where there is tiredness, or exhaustion, I wish you

understanding, patience, and renewed strength..
-

Where there is fear, I wish you love, hope and courage

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در پنجشنبه پنجم دی 1387 ساعت 23:47 |

پروانه ها سه ماه زندگی می کنند و در طول این سه ماه هرگز نمی خوابند.

برای آنکه عمرمان طولانی شود

باید آهسته زندگی کنیم .

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387 ساعت 15:38 |

از طرف خدا برای تو...

از طرف خدا براي تو :
مي دونم هر از گاهي دلت تنگ مي شه ... همان دل بزرگي که جاي من در آن ست ... آنقدر تنگ مي شه که حتي يادت مي ره من اونجام ...
دلتنگي هات رو از خودت بپرس ...
نگران هيچ چيز نباش!
هنوز من هستم ... هنوز خدات همون خداست! هنوز روحت از جنس من ست !
اما من نمي خواهم تو همون باشي !
نگران شکستن دلت نباش! شيشه براي اين شيشه هست چون قراره ست بشکند، اما جنسش عوض نمي شه...
چون من شکست ناپذيرم ... چون منو داري ...
چون هر وقت گريه ميکني ... دستان مهربونم چشمات را مي نوازه...
چون هرگاه تنها شدي ... تازه منو يافتي ...
« چون هرگاه بغضت نگذاشت صداي لرزان و استوارت را بشنوم ... صداي خورد شدن ديوار بين خودم و تو رو شنيدم ... »
درسته منو فراموش کردي، اما من حتي سر انگشتات رو از ياد نبردم!
دلم نمي خواد غمت را ببينم ... مي خواهم شاد باشي ... اين را من مي خواهم ... تو هم مي تواني اين را بخواهي ...
من گفتم : وجعلنا نومکم سباتا ( ما خواب را مايه آرامش شما قرار داديم) ...
و من هر شب که مي خوابي روحت را نگاه مي دارم تا تازه شود ...
نگران نباش! دستان مهربانم قلبت رو مي فشاره .. .
شبها که خوابت نمي بره فکر مي کني تنهايي؟؟؟ من هم دل به دلت بيدارم! فقط کافيه خوب گوش بسپاري!

از طرف پروردگارت ... با عشق !!!

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در چهارشنبه بیست و هفتم آذر 1387 ساعت 15:37 |

شب باران...

نت به نت می خوانم

سمفونی شب باران را،

وقت رفتن که می شود، تو را کم دارم...

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در پنجشنبه سی ام فروردین 1386 ساعت 17:56 |

زندگی ...

زندگی یعنی.....

زندگی، یعنی شکفتن

به حقیقت ،نه نگفتن

زندگی، یعنی رسیدن

توی راه هرگز ،نخفتن

زندگی، یعنی پریدن

یک سبد ،ستاره چیدن

زندگی ،یعنی دویدن

خطرو ،به جون خریدن

آری، زندگی یعنی صداقت

یه مسیر، بی ندامت

زندگی، یعنی اجابت

خواسته های بی شکایت!!!

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در پنجشنبه سی ام فروردین 1386 ساعت 16:45 |

شادیهاتون افزون

درد و غمتون بیرون

و لبخند روی لبای همتون همیشه شکوفا باشه

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در یکشنبه نوزدهم فروردین 1386 ساعت 16:34 |

بوی بهار......

نسیم خاک کوی تو،

بوی بهار میدهد.

شکوفه زار روی تو،

بوی بهار می دهد.

چو دسته های سنبل، کنارهم فتاده ای

به روی شانه های تو،

بوی بهار می دهد.

چو برگ یاس نو رسی

که دیده چشم من،بسی

سپیدی گلوی تو ،

بوی بهار می دهد.

تو ای کبوتر حرم،

ترانه های صبح دم ،

بخوان که های و هوی تو

بوی بهار می دهد.

برای من که جز خزان ،

ندیده ام در این جهان

بهشت آرزوی تو،

بوی بهار می دهد.

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در یکشنبه نوزدهم فروردین 1386 ساعت 16:21 |

كسي صدات مي‌زنه...

اگه گاهي ،

حضورش رو حس نمي‌كني، گاهي كمكش مي‌كني، گاهي ازش دوري، نگاهش نمي‌كني،

عزيز من!

اين تويي كه غايبي، اين تويي كه تو همهمه و شلوغي دور و برت شنيدن صداش رو فراموش كردي،

بين اينهمه صدا، كسي تو رو به اسم صدا مي‌زنه،

اين يعني تنهائي‌ها تو شنيده، يعني كسي تو رو ديده، دست‌هاي بلند شده،رو به آسمونت ديگه خالي نيست،

صدايي از جنس آسمون، تو رو به سمتي دعوت مي‌كنه، الان وقت تماشاست،

وقت تماشاي بندگي، فقط چند لحظه به آسمون نگاه كن،

كسي صدات مي‌زنه.

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در سه شنبه بیست و دوم اسفند 1385 ساعت 10:23 |

غروب دل انگیز

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در یکشنبه بیستم اسفند 1385 ساعت 10:21 |

اللهم عجل لولیک الفرج

بی تو، تمام صبح شوری ندارد

بی تو بهار رنگ و بویی ندارد

عطـــــــــــــــر یار

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در شنبه نوزدهم اسفند 1385 ساعت 13:49 |

بهترین باش

If you can ‘t be highway. اگربزرگراه نیستی

Then just be a trail کوچه پس کوچه ای باش .

If yon can’t be the sun اگرخورشیدنیستی ،

Be a star ستاره ای باش.

It isn ’t by size پیروزی یاشکست

That you win or you fail’ به بزرگی یاکوچکی کارنیست

Be the best whatever you are! هرچه هستی بهترین باش

نمی توانیم بدون واسطه درحضورخداوندقراربگیریم

مگرآن که سکوت درون وبرون، هردورادرخودایجادکنیم

به همین دلیل است که بایستی خودراباآرامش روح، چشم هاوزبان مأنوس کنیم.

We cannot place ourselves directly in god’s presence

Without imposing upon ourselves interior and exterior silence

That is why we must accustom ourselves to stillness of the soul’ of theeyes’

Of the tongue

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در شنبه نوزدهم اسفند 1385 ساعت 13:48 |

آیا میدونید.....

آیا میدونید که..........

٪۱۱مردم جهان، چپ دست هستند.

٪۹۸ آب ،اکسیژن است.

قلب وال دریایی، ۹ بار در دقیقه می زند.

قلب یک جوجه تیغی،درحالت عادی۱۹۰باردردقیقه میزند.

قد فضانورد، در فضا۵ تا۷ سانتیمتر افزایش می یابد.

روشنایی قرص ماه ،۹برابر هلال ماه است.

تمام قوهای انگلستان همه ی دارایی ملکه ی انگلستان است.

عمرسنجاقک فقط ،۲۴ ساعت است.

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در چهارشنبه شانزدهم اسفند 1385 ساعت 13:51 |

بعضی حرف ها از بعضی آدم ها...

تا به حال به چند مورد از چنین جمله هایی برخورد ،وعمیق راجع به اونها فکر کردید.....!!!

عشق درقلب انسان ها، محراب خداوند درزمین است.

تاریک ترین ساعت شب، درست ساعاتی قبل ازطلوع خورشید ست،

پس تابناک بتاب.

بهره ای که اززندگی می بریم، به اندازه ی عشقی ست که

نثاردیگران می کنیم.

خوشبختی فقط یک تعریف دارد، باور داشتن خوشبختی.

زندگي گل سرخي است كه گلبرگ هايش خيالي ، وخارهايش

واقعي است .

گلی که عطر ندارد،از عذاب گلاب گیری در امان است .

بخشاینده باش ،تا در حق تو بخشایش کنند.

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در سه شنبه پانزدهم اسفند 1385 ساعت 1:16 |

نغمه های نوازش

کبوتری ،

پشت پنجره که عطربال هایش غبارلحظه ها را دراتاقم می ریزد.

آسمان،

تکه تکه از بال هایش آویزان ست.

من به یاد تو می افتم، که چقدرآسمان به روحم دادی وچقدرکبوتربه قلبم.

من تا آخرین لحظه ی گل مدیون توخواهم بود،

وادای دین من به توچه خواهد بود

جز نگاهی که نغمه های نوازش ازآن می چکد،

و قلبی که تمام شاه راه هایش به توختم می شود.

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در یکشنبه سیزدهم اسفند 1385 ساعت 23:2 |

تو از جنس نوری...

تو از جنس باران تو از جنس دریا

تو عشقی تو شوری تو را می شناسم

برای گذشتن از احساس پوچی

تو رمز عبوری تو را می شناسم

همیشه برای غم و غصه هایم

تو سنگ صبوری تو را می شناسم

تو از وسعت سبز آئينه هايي

تو از جنس نوری تو را می شناسم .......

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385 ساعت 17:6 |

عشق

"عشق"،

خاطره ایست

که زمان را توان نابودی آن نیست.

نوایی ست

روح پرور، شاد و خوش آهنگ

نوایی ،

که ترنم آن به گوش نمی رسد.

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385 ساعت 20:15 |

ناگهان چه زود...

تا نگاه مي كني به بستر زمان

تا كه ياد مي كني از اين و آن

تا كه بر حكايتي، شكايتي، تكيه مي كني

«ناگهان چه زود دير مي شود»

تا طلوع مي كني از آسمان

تا غروب مي كني از اين جهان

تا حضور سبز يك عقيده را

از زمين فكر خود دوركني

تا تمام لحظه هاي سبز و ناب را

در ضمير خود مرور مي كني

«ناگهان چه زود دير مي شود»

تا سپيده مي دهد به شب سلام

تا ستاره مي كشد لب از كلام

تا كه حجله‌ي عروس شب

مي شود پر از گل سپيد ياس

تا كه از كلاس عشق مي رسي

هجي اميد را به كودك يتيم شب نشان دهي

« ناگهان چه زود دير مي شود»

تا مسافري ز راه مي رسد

گرد راه را تكاند از تنش

قصه‌ي زمان كودكي تازه مي شود

و حضور عشق پشت خط قرمز نگاه پرسه مي زند

توي عكسهاي كهنه‌ي گذشته ها

عادلانه عشق بخش مي شود ولي

«ناگهان چه زود دير مي شود»

|+| نوشته شده توسط سونیا فراهانی در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385 ساعت 23:56 |